Spaces

tumblr_n76ayrIl3w1suo8tyo1_500

Photo taken from Tumblr. All rights reserved to its proper owner.

Writing prompt: Ano ang mga alaalang naaalala mo sa apat na espasyo ng kamay mo?

Natatandaan mo pa ba ako? Ako na parte ng iyong mga pinakatatagong alaala. Ako na sumagip sa nalulunod mong sarili. Ako.  

Noong una mong narining ang mga salitang, “Wala kang kwenta” dali dali akong tumakbo papunta sa iyong umiiyak na tinig. Inilagay mo ako sa taas ng iyong mga tainga at sinubukang limutin ang mga nakakalasong salitang ibinigkas sa iyong harapan.

Hinding hindi ko malilimutan ang hirap mong paghinga tuwing nilalamon ka ng iyong kadiliman. Pilit kong pinupunasan ang mga luhang pumapatak mula sa iyong namumulang mata. Pilit kong sinusubukang sabihin sayong magiging maayos din ang lahat.

Lumipas ang ilang mga araw at sa wakas, hinayaan mo na akong tulungan ka. Noong araw na iyon, hindi ka tumigil sa pag-agos. Tuluy-tuloy mo akong ginamit upang mabawasan ang sakit–kahit na sa prosesong ito ay nasasaktan na rin ako.

Isang araw, gumising ka, hindi ko alam kung paano mo ginawa, ngunit naramdaman kong patapos na. Naramdaman kong nabatid mo na na hindi ka nag-iisa. Naramdaman kong kahit na hindi pa galing ang iyong mga sugat at sariwa pa ang iyong mga pasa, ay kaya mo na.

Lumabas ka noon sa iyong kulungan at pinagmasdan ang iyong paligid. Malakas ang hangin noon at umuulan; ibinuka mo ako kasabay ng iyong pag-ngiti. Sapagkat noong ako’y iyong ibinuka ay naramdaman mo ang halik ng hangin at ng ulan, nalaman mong totoong hindi ka nag-iisa–na ikaw ay nabubuhay at patuloy na mabubuhay.

Kaibigan, kamusta ka na? Sana’y hindi mo pa rin nakakalimutan ang mga alaalang ito. Sana’y ang mga susunod na alaala nati’y mas masaya na.

Advertisements

Words I Really Want to Give to You

tumblr_mkp33sZHQQ1rvb3mho1_500

Photo taken from Google Images. All rights reserved to its proper owner.

Writing Prompt: Kung may ibibigay ka ngayon na hindi mo naibigay noon, ano ‘yun?

 

“Patawarin mo ako.”

Kung sinabi ko lang ito sayo noon, siguro naririto ka pa rin kasama ko.

“Patawarin mo ako.”

Kung hindi lang ako nilamon ng kaduwagan, maaari ko pa sanang masilayan ang mga malimit mong ngiti.

“Patawarin mo ako.”

Kung binuksan ko lamang ang aking mga tainga upang pakinggan ka, hindi siguro mangyayari lahat ng ito ngayon.

Sapagkat dati ay iisa tayo. Kung mayroong ako, mayroong ikaw. Subalit ngayon, sa tuwing nakikita kita, tila ba mayroong isang matangkad at hindi nakikitang pader; masyado na itong matibay at mataas upang mawasak pa.

Ngayon, sa tuwing nakakasalubong kita, tila hindi natin kilala ang isa’t isa. Tila ang mga pag-uusap hanggang alas tres ng umaga at mga masasayang alaala noong nakalipas na tatlong taon ay nangyari lamang sa loob ng aking isipan.

“Patawarin mo ako.”

Tatlong salita. Minsan, naiisip ko, kaya nga ba talaga nitong baguhin ang kapalaran nating dalawa?

At paano nga ba kita maibabalik kung ako rin mismo ang pumutol ng ating ugnayan?

“Patawarin mo ako.”

Nostalgia and Memories

Note: Because of my inability to think of a new story for our organization’s annual feature film, my friend, ate Bea, gave me writing prompts in order to help me in developing and creating my story. Since I haven’t published any of my works written in Filipino here, I decided to publish my writing prompts which are all written in my native language. Sooooo, enjoy! 🙂

sky_lanterns_by_kotopez-d5dn5ui

Photo taken from Google Images. Al rights reserved to its proper owner.

Writing prompt: Kung may babalikan ka, ano ‘yon?

Hindi lahat ng binabalikan ay malulungkot na alaala.

Kung sanay lang akong magpinta, marahil matagal ko nang naipinta yuong araw na nagpalipad tayo ng parol sa ilalim ng malawak at kumikinang na langit. Hindi ko maipaliwang ang dahilan, ngunit yuon na ata ang isa sa pinakamahiwagang gabi na aking nasaksihan. Lahat tayo noon ay nakangiti at bakas sa ating mga mata ang pagkamangha habang sinusundan natin ang parol na naglalaman ng ating mga pangalan, mga pangako at pangarap. Maingay man ang mga tao sa paligid natin, hindi natin sila naririnig sapagkat noon, tayo lamang ang tao sa daigdig. Sariwa pa sa aking isipan ang mainit na yakap na ibinigay natin sa isa’t isa, matapos nating bigkasin ang pangakong, tayo pa rin ang magkakasama hanggang sa huli.

Kung sanay lang akong magpinta, matagal ko na sigurong ipininta ang mga damdamin ko na hindi ko maisalin-salin sa blangkong papel noong araw ng ating pagtatapos. Naisip ko, kung hindi dahil sa inyo, isang imahinasyon lamang ang magiging basehan ko sa tuwing ako ay tatanungin kung ano ang isang kaibigan.

Kung bibigyan ako ng pagkakataon, babalik balikan ko ang gabing iyon at yayakapin ko kayo ng isa pang beses, hindi dahil wala na kayo ngayon sa aking tabi, kung hindi upang malaman niyo kung gaano kayong ka-importante sa buhay ko.

Sapagkat, hindi lahat ng binabalikan ay malulungkot na alaala.

P.S.

Dedicated to my High School best friends. I miss you, guys! *hugs*